Neden online oyun bağımlısıyım?

Evet, neden insanlar bir söze başlarken “evet” der ki? Neyse konumuz bu değil. Bu yazıyı kendi hayatımdan anılarla renklendirdim. Kişisel bir çözümleme.

En baştan başlayalım: Neden online oyun oynarız?

İnsanlar yüzyıllardan beridir vakit geçirmek, kafa dağıtmak, arkadaşlarıyla bir şey yapmış olmak, okuldan kaçınca yapacak bir şey bulamamak, gerçek hayatın sıkıcı gelmesi gibi pek çok sebeple oyunlara yönelmiştir. Tabii bunlar genel olarak “oyun”lar için geçerli. Benim merak ettiğim: Online Oyunlar.

Şu lanet oyunları ya sırf arkadaşlarımız oynuyor diye oynarız ya da yalnızlığımızı gidermek için. Başka seçenek göremiyorum. Ben yalnızlar grubundanım. Aslında online oyunlar benim için yararlı oldu bile denebilir. Çünkü web dünyasına adım atmamın sebebi yine bir online oyundu.

İlk oynadığım online oyun Knight Online. Abim sayesinde tanıştığım aşırı vakit kaybı bir para tuzağı olan bu oyunu aralıklarla 5 seneden fazla oynadım. Oyuna para yatırmadan oyunda başarılı olma şansınız %1 bile değil. O da zekiyseniz. Zeki insan neden oyun oynasın ki? Becerikli diyelim.

İlk yıllarda sadece karakterimi seviye atlatıyor, canavarları bıcaklarla doğruyor bu sayede kendimi tatmin ediyordum. Daha sonraları diğer oyunculara karşı oynamaya başladım. Onlarla savaşıp gerçek dünyada olduğumdan daha “saygın” bir karaktere bürünüyordum oyunda. İnsanların benden korkması veya savaş filmlerindeki gibi yoldaşlarımla omuz omuza savaşmak bana ayrı bir şevk veriyordu. İşte bu!

Bir insan neden kitap okur ya da film izler? Çünkü kendini oradaki karakterin yerine koyarak gerçek hayatta yapamayacağı bir sürü olağanüstülükle kendini bir “süper kahraman” yapar. İşte, insanlar da bu yüzden oyun oynuyor. Ben X filmini hatırlıyorum. Filmde otistik bir gencin hayatını oynadığı oyuna uyarlaması ve yaşayışında ezik olduğu kadar oyunda üstün olduğunu anlatıyor. Dikkat ettiğim nokta, çocuk gerçek hayatta ne kadar itilip kakılıyor, sevgisizleşiyor, yalnızlaşıyorsa oyunda aksine güçleniyor ve öfkesini oynadığı oyunda yaşıyor. Öyle bir hâl ki, gerçek hayatta oyun efektleriyle yaşıyor.

Ben? Ben de ondan farklı değildim. Kendimi yüceltmek ya da farklı göstermek istemiyorum ancak ben, programlamaya duyduğum ilgi neticesinde oyundan çok oyunun hilesini yaptım. İnternette forumları gece gündüz dolaşarak oyuna özel bir hack programı geliştirdim. Bu sayede web dünyasına adım attım. Nasıl mı? O sıralar bir hack forumunda moderatörken tanıştığım biri beni kendi sitesine davet etti. Kabul ettim. Site yürümedi, kapatalım dedi. Ben de bana bırak, dedim. Hevesim vardı benim web maceram daha öncelere dayanır ya onu da başka bir yazıda anlatırım, ilgim programlamadan “webmaster”lığa kaymıştı. Tamam, dedi ne kaybedicekti ki? Bir ay geçti, iki ay geçti sayaç koymamıştım siteye hatta reklam veya para kazanmak kelimeleri aklımın ucundan geçmiyordu. Bana hadi deneyelim bir günlük, dedi ve bir baktık günlük 8 bin tekil hiti oan bir web sitem varmış. Sitenin adı: yuhoha.com başka biri almadıysa şu anda kapalı.

Konuyu şöyle bir özetlersek, insanlar genç yaşta online oyun oynarlar çünkü yalnızdırlar veya gerçek hayatta yeteri kadar başarılı değillerdir. Ancak bu oyunlara kötü e-eh şeklinde de bakmamak gerekir. Oyunlarda olan grup sistemi, savaşlar vb. pek çok aktivite çocukları dayanışma konusunda geliştirebilir. Oyun oyamak yerine hikaye yazabilir, resim çizebiliriz ancak bunlar günümüz teknolojisinin gerisinde kalmış şeyler. İnsanlar hız istiyor, yüzlerce sayfa romanın yaşatacağı şeyi bir film 90 dakikada yaşatabiliyor. Bir online oyun ise o 90 dakikanın baş karakteri olmanızı sağlıyor. Düşünün! Romanlar insanların hayal kurmalarını sağlayan ve insanın kafasını çalıştıran, onu düşünmeye iten en önemli araç. Film de insanın düşünmesini sağlıyor ancak hayal gücünü devre dışı bırakyor. Ve bizim online oyunlarımız… Onlar ise hem düşünmeyi hem de hayal gücünü devre dışı bırakıyor. Özetin kısası, ot beyinli olmaktan öteye gidemiyoruz!